Ofiary wojny 1944r
Przed II Świętem Wsi Białki chciałam powiedzieć klika słów na temat ofiar wojny 1944r upamiętnionych na tablicy pomnika.
-
Zofia Barczak zginęła od kul z niemieckiego czołgu, gdy wybiegła z ukrycia,by wypuścić ryczące bydło z płonącej obory. Nie oznaczono miejsca jej pochówku.
-
Stanisław Barczak, mąż Zofii zginął razem ze swoją żoną przy próbie ratowania bydła. Zofia zginęła od razu,Stanisław jeszcze kilka godzin wołał o ratunek. Nieznane jest miejsce jego pochówku.
-
Tadeusz Dejda zginął od kul tych samych niemieckich czołgistów. Po uderzeniu granatu w sąsiedztwie piwnicy Dejdów, wiele ludzi stamtąd zaczęło uciekać za stodołę. Kule dosięgły Tadeusza. Został postrzelony w biodro. Zmarł po kilku dniach w łukowskim szpitalu. Miał 17 lat. Niewiadomo dokładnie, gdzie jest jego grób.
Te trzy osoby zginęły w lipcu 1944 roku.
Decyzją komitetu budowy pomnika umieszczamy na tablicy jeszcze nazwiska innych ofiar wojny -mieszkańców naszej wsi.
-
Stefan Grzebisz w czerwcu 1943 roku został aresztowany i rozstrzelany w pobliskim lesie w Gajkach. Została po nim żona z siedmiorgiem dzieci. Został pochowany na siedleckim cmentarzu po dwóch latach od chwili śmierci.
-
Wacław Pastor został rozstrzelany razem ze Stefanem Grzebiszem. Zostawił syna i żonę. Pochowany w uroczystym pogrzebie, razem ze Stefanem Grzebiszem na siedleckim cmentarzu.
-
Wacław Kulczak-żołnierz II Armii Wojska Polskiego-zginął na froncie-miejsce pochówku-nieznane.
-
Zdzisław Tkacz-żołnierz. Zginął bez śladu. Grób nieznany.
-
Tadeusz Staręga-zginął jako żołnierz na froncie. Miejsce pochówku -nieznane.
Dla pięciu z tych osób, ten głaz i ten pomnik jest symbolicznych grobem, gdzie krewni mogą zapalić znicz. Niech ten pomnik i ta tablica przypomina mieszkańcom i przechodniom o tragicznych chwilach w historii naszej wsi.
Zainteresowanych tematem zapraszam do lektury książki „Miejsce mojego życia” Rozdział – Wojna 1939 roku.



Czy to zdjęcie na pewno przedstawia kondukt pogrzebowy, a jeśli tak to, w którym roku odbył sie pogrzeb ?
Tak na pewno. Pogrzeb odbył się w czerwcu 1945 roku. Dwa lata po egzekucji. Zorganizowały go władze państwowe.